Powszechność Internetu sprawiła, że świat rozrywki stanął przed nami otworem. Jedną z możliwości, jaką daje dostęp do sieci, jest uczestnictwo w wirtualnych portalach rozrywkowych, oferujących szeroką gamę gier losowych, strategicznych i hazardowych on-line.

W ostatnich latach przybyło firm organizujących i obsługujących portale rozrywkowe oferujące usługi hazardowe w Internecie. Obecnie polscy internauci mają do swojej dyspozycji przynajmniej kilka takich serwisów operujących w polskiej wersji językowej. Interes w sieci kołem fortuny się toczy, pomimo że rynek usług hazardowych jest obszarem ściśle regulowanym przez prawo.

Stoją za tym duże koncerny rozrywkowo-usługowe, starające się dotrzeć do jak największej liczby potencjalnych użytkowników zainteresowanych grą w sieci. Regułą ich działalności jest uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności hazardowej w jednym kraju UE i na podstawie tego zezwolenia oferowania swoich usług na terenie całej Unii Europejskiej.

Takie prowadzenie aktywności pozostaje w zgodzie z unijną zasadą swobody świadczenia usług i z zasadą swobody przedsiębiorczości oraz linią orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie hazardu.

Trybunał swoim orzeczeniem z dnia 6 marca 2007 roku w tzw. sprawie Placanica kolejny raz potwierdził, że uregulowania krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych bez odrębnego zezwolenia wydawanego przez dane państwo członkowskie stanowią ograniczenie fundamentalnych dla wspólnego rynku europejskiego swobód traktatowych świadczenia usług i przedsiębiorczości.

Podczas gdy Unia Europejska wyrokiem tym daje zielone światło dla transgranicznego świadczenia usług hazardowych i opowiada się za liberalizacją rynku zakładów internetowych w krajach członkowskich, to projekt nowelizacji ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz niektórych innych ustaw z dnia 15 maja 2007 roku zdaje się zmierzać w odwrotnym kierunku.

Kwestię obowiązujących w Polsce przepisów z zakresu gier i zakładów wzajemnych oraz planowanych zmian należałoby rozpatrzeć z punktu widzenia Kowalskiego, który zasiada przed swoim komputerem, aby skorzystać z dostępnych w sieci gier zagranicznych firm hazardowych.

Dla Kowalskiego istotniejsze będą przepisy bezpośrednio mogące go dotyczyć, a więc przepisy ustawy kodeks karny skarbowy niż przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych regulujące urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych na terytorium Polski.

Pewnie niewielu z użytkowników Internetu zdaje sobie sprawę, że uczestniczenie na terenie Polski w zagranicznej grze losowej lub zagranicznym zakładzie wzajemnym, a więc notabene również uczestniczenie w grze za pośrednictwem serwisu internetowego obsługiwanego przez podmiot urządzający i prowadzący swoją działalność hazardową (legalnie) poza granicami Polski podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie (art. 107 par. 2 kodeksu karnego skarbowego).

Niezależnie od tej sankcji, to przestępstwo skarbowe może skutkować orzeczeniem przez sąd przepadku wygranych uczestników takich gier.

Wydaje się, że przepis art. 107 par. 2 kodeksu karnego skarbowego należałoby uznać za sprzeczny z przedmiotowymi zasadami swobód wspólnego rynku oraz dyskryminujący legalnie działających przedsiębiorców zagranicznych przemysłu hazardowego.

Niestety, zarówno dla przedsiębiorców z branży gier jak i dla internetowych graczy, projekt planowanej nowelizacji ustawy o grach i zakładach wzajemnych, w tym nowelizacji kodeksu karnego skarbowego, zmierza ku większej reglamentacji rynku hazardowego.

Projekt ustawy wprowadza wprost zakaz urządzania i prowadzenia w sieci Internet określonych ustawą - gier i zakładów wzajemnych. Dodatkowo, zakłada przyznanie pracownikom wybranych instytucji, w tym nadzoru podatkowego, inspektorom kontroli skarbowej możliwości monitorowania danych dotyczących gier internetowych, danych ich uczestników, urządzeń przetwarzających informacje oraz treści internetowych.

Na banki nakłada obowiązek analizy transakcji również przy użyciu kart płatniczych, realizowanych w krótkim czasie na jednym rachunku na niewielkie kwoty, których okoliczności wskazują na popełnienie następujących czynów:

- urządzanie lub prowadzenie gier i zakładów wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwolenia,
- udział na terytorium Polski w zagranicznych grach i zakładach wzajemnych,
- udział w nielegalnych grach lub zakładach,
- nielegalna sprzedaż losów loterii lub zakładu.

W takim przypadku nakłada również na bank konieczność zawiadomienia odpowiedniego organu podatkowego wraz ze wszelkimi posiadanymi danymi o takim posiadaczu rachunku bankowego.

Dla przeciętnego Kowalskiego oznacza to, że oprócz faktu, że biorąc udział w zagranicznych grach i zakładach wzajemnych na terytorium Polski popełnia przestępstwo karnoskarbowe, to dodatkowo, w przypadku wejścia w życie nowelizacji ustawy o grach i zakładach wzajemnych w takiej postaci, będzie musiał się liczyć również z faktem monitorowania jego danych oraz określonych w projekcie ustawy, treści internetowych, jeśli organ państwowy domniema popełnienie przez niego przestępstwa karnoskarbowego.

To samo będzie miało miejsce w przypadku dokonywania częstych operacji na małe kwoty przy użyciu kart płatniczych.

Nadzór i monitoring miałby jednakże przede wszystkim, uderzać w organizatorów niezgodnych z projektem ustawy, gier internetowych, poczynając od monitorowania urządzeń przetwarzających i przechowujących informacje, blokady rachunków organizatorów niezgodnych z projektem ustawy, gier internetowych, zabezpieczenia środków na takich rachunkach, a także wprowadzenia dodatkowych obowiązków, co do retencji danych nałożonych na przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

W kontekście podmiotów urządzających i prowadzących działalność hazardową legalnie w jednym z krajów członkowskich Unii Europejskiej, a oferujących swe usługi za pośrednictwem Internetu oraz w związku z przewidywaną nowelizacją ustawy o grach i zakładach wzajemnych należy rozważyć, czy polski ustawodawca wziął pod uwagę, że w Polsce, jako jednym z krajów członkowskich Unii Europejskiej, zasada swobody świadczenia usług jak i zasada swobody przedsiębiorczości również obowiązuje.

Kowalski natomiast na pewno będzie zainteresowany, jak mają się przepisy nowelizacji ustawy do zagwarantowanego mu konstytucyjnie prawa do prywatności, w tym ochrony jego danych osobowych.